قرآن میگه یعقوب برا یوسف گریه کرد ، یعقوب پیغمبر ، یوسف پیغمبر ! یعقوب می دونست

یوسفش کجاست! می دونست سالمه ! می دونست در کاخه ! می دونست مشکل نداره !

پیغمبر خدا بود ! می دونست و گریه می کرد !  اون وقت ما که نمی دونیم یوسف فاطمه کجاست ،

ما چه قدر باید گریه کنیم !؟ ما که باید بیشتر از یعقوب گریه کنیم که ! کی آدرس مهدی رو

بلده بگه !!!؟ کجاست پسر فاطمه ؟ آقا کجایی ؟ سخته بر من حجت بن الحسن ، همه رو ببینم

تو رو نبینم !!! گریه هاتونو برا مهدی بکنین ! اشکاتونو برای پسر فاطمه بریزین ! مهدی غریبه !

مظلومه ! برا یوسف زهرا ناله کنین ! اشکاتونو بیمه ی مهدی کنین ! قرآن داره با مثال یوسف و

یعقوب یاده ما میده ! یکی از وظایف ما اینه که گریه هامون بیمه ی پسر فاطمه بشه !

برگرفته ازکتاب آخرین امتحان/ص 33

نویسنده:جوادمحدثی

زهراالیاسی

به نام خداوندی که انسان را با قلم عشق نقاشی نمود و آنگاه که ناقوس خلقت نواخته شد و آدمی رنگ حیات به خود گرفت٬ تعلیم و تهذیب را سرلوحه تکامل او قرار داد.

امری که فهم از درک و زبان از وصف تقدسش عاجز است و روح در برابر معنویت و عظمتش خاشع…

نمی دانم چه بگویم و از کجا آغاز کنم!

سالهاست هنگامیکه طبیعت غرور خود را از دست رفته می بیند٬ صدای طبلهایی که از دوردستها نغمه حرکت را در فضا طنین انداز کرده اند به گوش می رسد.

حرکت به سوی نور٬

حرکت به سوی ابدیت…

و چه نغمه ای از این دل انگیزتر و باشکوه تر٬ که درختان را بر آن داشت تا جامه خود را روی سنگفرش های مسیر پر پیچ و خمش پهن کنند و با رهروان طریقتش سرود عشق و دوستی سر دهند.

کاروان میرفت٬ و آن کس که راهبرشان بود پس از حق٬ تنها تو بودی…

آری! طبلها به شوق تو نواخته می شدند و راهها با دستهای سخاوتمندانه تو هموار می گشتند و اکنون که قله های علم و دانش یکی پس از دیگری فتح می شوند٬ پرچم پرافتخار تو بر هر یک از آنها نمایان است. پرچمی که نشان از صلابت و حلاوت سفر دارد. سفری هرچند کوتاه٬ ولی مملو از پیکارهای خاطره و مخاطره آمیز! سفری که طوفانهای سخت و سهمگینش قربانیان خود را به سوی باتلاق نفسانیات می کشاند و گاه گلهای زیبای لب پرتگاه آنها را از قافله جدا می ساخت.

ولی کاروان همچنان میرفت٬ و منجی اهل آن از طوفانها و پرتگاهها پس از حق٬ تنها تو بودی…ای معلم

برگرفته ازقطعات ادبی

” هر گاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگیرد، تو او را خراب کردی، خدایا، به هر که و به هرچه دل بستم، تو دلم را شکستی، عشق هر کسی را که به دل گرفتم، تو قرار از من گرفتی، هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم، در سایه امیدی، و به خاطر آرزویی، برای دلم امنیتی به وجود آورم، تو یکباره همه را برهم زدی، و در طوفان های وحشتزای حوادث رهایم کردی، تا هیچ آرزویی در دل نپرورم و هیچ خیری نداشته باشم و هیچ وقت آرامش و امنیتی در دل خود احساس نکنم… تو این چنین کردی تا به غیر از تو محبوبی نگیرم و به جز تو آرزویی نداشته باشم، و جز تو به چیزی یا به کسی امید نبندم، و جز در سایه توکل به تو، آرامش و امنیت احساس نکنم… خدایا ترا بر همه این نعمتها شکر می کنم.”

دل بیشتر برای ظهورت تپیده است

تنهاست فضه تاکمک مادرت کند

آقابیاکه وقت ظهورت رسیده است

اللهم عجل لولیک الفرج